سفر

سلام دیروز از مشهد برگشتم حتما می پرسین دیگه مشهد چرا؟ خوب دیگه جور شد. دو روز بعد از برگشتن از خور با مدرسه رفتیم مشهد.  خیلی خوش گذشت. اونجا بلاخره یه قطره اشک از چشمام دراومد و به حال خودم گریه کردم . گریه کردم به حال خودم که از ده سالگی... . ( خوش بختانه این وبلاگ خواننده ای نداره پس زیاد لازم نیست که توضیح بدم). گریه کردم به حال خودم که هنوز شعورم خیلی کمه و خیلی چیزا رو نمی فهمم. گریه کردم به خاطر این که می دیدم بقیه گریه می کنند و من هنوز فهمم به اندازه ی اونا نشده . خلاصه شکر خدا سفر خوبی بود. تصمیم به ترک دارم با این که می دونم : «قصد جان است طمع در لب جانان کردن» اما: «تو مرا بین در این کار به جان می کوشم»

احساس می کردم که هنوز من واسه اون حرم پشه ای بیش نبودم که فقط باعث آزار بقیه ی زائرین می شدم و همان جا بود که ناگهان این مصراع آمد به ذهنم : «گفت که تو کشته نه ای وز طرب آغشته نه ای» من هم خودم را واسه این بیت آماده کردم که دفعه ی بعد بخوونم: 

«پیش رخ زنده کنش کشته وافکنده شدم»

این عکس و این شعر از مولانا پیش کش، بعدا صفر ناممو می نویسم:

مرده بدم،زنده شدم،گریه بدم،خنده شدم
                               دولت عشق آمد ومن دولت  پاینده شدم

دیده ی سیر است مرا،جان دلیر است مرا
                          زَهره ی شیر ایست مرا زُهره ی تابنده شدم

گفت که دیوانه نه ای،لایق این خانه نه ای
                             رفتم و دیوانه شدم سلسله بندنده شدم*1

گفت که:سرمست نه ای رو که از این دست نه ای
                             رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدم

گفت که تو کشته نه ای وز طرب آغشته نه ای
                                پیش رخ زنده کنش کشته وافکنده شدم

گفت که تو زیر ککی مست خیالی و شکی
                            گول شدم هول شدم وز همه برکنده شدم*2

گفت که تو مشع شدی قبله ی این جمع شدی
                              شمع نی ام جمع نی ام دود پراکنده شدم

گفت تو شیخی و سری پیشرو و راهبری
                         شیخ نی ام پیش نی ام امر تو را بنده شدم*3

گفت که با بال و پری من پرو بالت ندهم
                           در هوس بال و پرش بی پر و پر کنده شدم

گفت مرا دولت نو راه مرو رنجه مشو
                      زانکه من از لطف و کرم سوی تو آینده شدم *4

گفت مرا عشق کهن از بر ما نقل مکن
                                گفتم آری،نکنم ساکن و با شنده شدم*5

چشمه ی خورشید تویی سایه گه بید تویی 
                       چون که زدی بر سر من پست وگدازنده شدم*6      

تابش جان یافت دلم وا شد و بشکافت دلم
                             اطلس نو بافت دلم دشمن این ژنده شدم

صورت جان وقت سحر لاف همی زد ز بطر
                            بنده و خر بنده بدم شاه و خداونده شدم*7
 
شکر کند کاغد تو از شکر بی حد تو
                                 کامد او در بر من با وی ماننده شدم*8   

شکر کند خاک دژم از فلک و چرخ و بخَم
                                 کز نظر و گردش او نور پذیرنده شدم*9

شکر کند چرخ فلک از مَلِک و مُلک و مََلَک 
                         کز کرم و بخشش او  روشن  بخشنده شدم 

شکر کند عارف حق کز همه بردیم سبق
                             بر زبر هفت طبق،اختر رخشنده شدم*10

از تو ام ای شهره قمر!در من و در خود بنگر
                             کز اثر خنده ی تو گلشنِ خندنده شدم*11
 
باش چو شطرنج روان خامش و خود جمله زبان
                          کز رخ آن شاه جهان فرخ و فر خنده شدم*12

-------------------------------------------------------------------------------------------
*1-سلسله بندنده: زنجیر بند
*2- گول:ابله ، هول: دستپاچه
*3-سری: رئیسی
*4-آینده: آنکه می آید
*5-نقل مکن: جا به جا نشو ، باشنده: مقیم
*6-زدی: تا بیدی
*7-بطر:سرمست ، خربنده:آنکه خر کرایه می دهد
*8-کاغد:کاغذ ؛ در قدیم شکر را در بسته های کاغذ نگهداری می کردند 
*9-دژم: غمگین ، بخم : خمیده
*10-بردیم سبق: پیش افتادیم ، هفت طبق:هفت آسمان
*11-خندنده:خندان؛ مجازاً به معنای شکفته و تازه رویی است
*12-شطرنج روان: مهره های شطرنج
پای نوشت: این شعر تقدیم به همه ی کسانی که عاشق واقعیند.شاعر 
شاعر:جلال الدین  محمد بلخی (مولانا)

شعر را از وبلاگ :

nishgoon.mihanblog.com

دلم می خواد به ولایت برگردم!!!

سلام...!

خیلی خوش حالم چون پس فردا باید ساکمو ببندم و با خانواده و  داییم اینا برم ولایت(خور). دیگه از هرچی تهران و تهرانی و مدرسه اونم از نوع سادات موسویش داره حالم به هم می خوره. حداقل واسه چند روز ا

ز این گندی که بودیم آزاد می شیم اما بازم نباید فراموش کرد که ما ساله

است اسیر کثافتیم و باز هم به همون بر می گردیم. اما  به چند روز سند گذاشتن و آزاد شدن می ارزه.

به نظر من در راس این کثافت مدرسه است...! (حالمو به هم می زنه) یه مشت دیوونه یه جا جمع شدن بعد اسمشو می ذارن مدرسه... والله مدرسه هم مدرسه های قدیم... البته من اون موقع نبودم اما خوب شنیدم که. مثلا ناظما خیلی بد می زدند و معلما سختگیر بودند... اما بازم به نظر من از وضعیت مدارس کنونی بهتره بود. اون موقع بچه ها معرفت داشتند شاید زیر کتک ناظم له می شدند اما هم دیگرو لو نمی دادند اما الآن چه عرض کنم. به قیمت پرتقال همدیگرو می فروشن... تازه یه چیز دیگه که الآن انگار کسی نمی خواد بهش فکر کنه فساد در مدرسه هست! بچه ها (مخصوصا مذهبی ها) Gay شدند. یا سر کلاس به خودشون ور می رن... . قبلا فکر کنم سالم ترین رفقا از رفقای مدرسه بودند اما الآن فاسد ترین ها از مدرسه هستند. جدیدا یه چند تایی کلیپ دیدم از Gay  های پایه های ابتدایی..! به نظر من یکی که این خیلی افتضاحه! خدا به خیر بگذرونه!

حالا فکر کنم بتونید این کثافتو درک کنید و اشتیاق من به مسافرت رفتنو...!

 اضافه های سر به درد آور:

1.      لازم به ذکر هست که خور ولایت بنده نیست بلکه ولایت مادرم هست.

2.      اسم مدرسه ی کثافت من سادات موسوی هست و مجبورم دو روز در هفته  تا ساعت 7:30 برای کار گروهی (طرح مطالعه) تو مدرسه بمونیم وبا یه سری از بچه ها که نمی خوان درسو یاد بگیرند سر و کله بزنم (تازه اول دبیرستانم)

3.      این همدیگرو فروختن به اردو توچال (مز

خرف) از طرف مدرسمون اشاره داره که بچه ها به قیمت هیچی موبایلای همدیگرو می فروختن.و کار به جایی رسید که ناظممون( ق.س) اومد و تمام کاپشنای بچه هارو گشت.

4.       یکی از Gay های معروف تو کار گروهی زیر گروه منه!!!!

5.      گلچین عکس های مسافرتمو واستون تو فلیکر می ذارم و شاید یه چند تاییشو تو اینجا!

6.      برای من که دارم می رم دعا کنید

 تصویری از ولایت: