سفر

سلام دیروز از مشهد برگشتم حتما می پرسین دیگه مشهد چرا؟ خوب دیگه جور شد. دو روز بعد از برگشتن از خور با مدرسه رفتیم مشهد.  خیلی خوش گذشت. اونجا بلاخره یه قطره اشک از چشمام دراومد و به حال خودم گریه کردم . گریه کردم به حال خودم که از ده سالگی... . ( خوش بختانه این وبلاگ خواننده ای نداره پس زیاد لازم نیست که توضیح بدم). گریه کردم به حال خودم که هنوز شعورم خیلی کمه و خیلی چیزا رو نمی فهمم. گریه کردم به خاطر این که می دیدم بقیه گریه می کنند و من هنوز فهمم به اندازه ی اونا نشده . خلاصه شکر خدا سفر خوبی بود. تصمیم به ترک دارم با این که می دونم : «قصد جان است طمع در لب جانان کردن» اما: «تو مرا بین در این کار به جان می کوشم»

احساس می کردم که هنوز من واسه اون حرم پشه ای بیش نبودم که فقط باعث آزار بقیه ی زائرین می شدم و همان جا بود که ناگهان این مصراع آمد به ذهنم : «گفت که تو کشته نه ای وز طرب آغشته نه ای» من هم خودم را واسه این بیت آماده کردم که دفعه ی بعد بخوونم: 

«پیش رخ زنده کنش کشته وافکنده شدم»

این عکس و این شعر از مولانا پیش کش، بعدا صفر ناممو می نویسم:

مرده بدم،زنده شدم،گریه بدم،خنده شدم
                               دولت عشق آمد ومن دولت  پاینده شدم

دیده ی سیر است مرا،جان دلیر است مرا
                          زَهره ی شیر ایست مرا زُهره ی تابنده شدم

گفت که دیوانه نه ای،لایق این خانه نه ای
                             رفتم و دیوانه شدم سلسله بندنده شدم*1

گفت که:سرمست نه ای رو که از این دست نه ای
                             رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدم

گفت که تو کشته نه ای وز طرب آغشته نه ای
                                پیش رخ زنده کنش کشته وافکنده شدم

گفت که تو زیر ککی مست خیالی و شکی
                            گول شدم هول شدم وز همه برکنده شدم*2

گفت که تو مشع شدی قبله ی این جمع شدی
                              شمع نی ام جمع نی ام دود پراکنده شدم

گفت تو شیخی و سری پیشرو و راهبری
                         شیخ نی ام پیش نی ام امر تو را بنده شدم*3

گفت که با بال و پری من پرو بالت ندهم
                           در هوس بال و پرش بی پر و پر کنده شدم

گفت مرا دولت نو راه مرو رنجه مشو
                      زانکه من از لطف و کرم سوی تو آینده شدم *4

گفت مرا عشق کهن از بر ما نقل مکن
                                گفتم آری،نکنم ساکن و با شنده شدم*5

چشمه ی خورشید تویی سایه گه بید تویی 
                       چون که زدی بر سر من پست وگدازنده شدم*6      

تابش جان یافت دلم وا شد و بشکافت دلم
                             اطلس نو بافت دلم دشمن این ژنده شدم

صورت جان وقت سحر لاف همی زد ز بطر
                            بنده و خر بنده بدم شاه و خداونده شدم*7
 
شکر کند کاغد تو از شکر بی حد تو
                                 کامد او در بر من با وی ماننده شدم*8   

شکر کند خاک دژم از فلک و چرخ و بخَم
                                 کز نظر و گردش او نور پذیرنده شدم*9

شکر کند چرخ فلک از مَلِک و مُلک و مََلَک 
                         کز کرم و بخشش او  روشن  بخشنده شدم 

شکر کند عارف حق کز همه بردیم سبق
                             بر زبر هفت طبق،اختر رخشنده شدم*10

از تو ام ای شهره قمر!در من و در خود بنگر
                             کز اثر خنده ی تو گلشنِ خندنده شدم*11
 
باش چو شطرنج روان خامش و خود جمله زبان
                          کز رخ آن شاه جهان فرخ و فر خنده شدم*12

-------------------------------------------------------------------------------------------
*1-سلسله بندنده: زنجیر بند
*2- گول:ابله ، هول: دستپاچه
*3-سری: رئیسی
*4-آینده: آنکه می آید
*5-نقل مکن: جا به جا نشو ، باشنده: مقیم
*6-زدی: تا بیدی
*7-بطر:سرمست ، خربنده:آنکه خر کرایه می دهد
*8-کاغد:کاغذ ؛ در قدیم شکر را در بسته های کاغذ نگهداری می کردند 
*9-دژم: غمگین ، بخم : خمیده
*10-بردیم سبق: پیش افتادیم ، هفت طبق:هفت آسمان
*11-خندنده:خندان؛ مجازاً به معنای شکفته و تازه رویی است
*12-شطرنج روان: مهره های شطرنج
پای نوشت: این شعر تقدیم به همه ی کسانی که عاشق واقعیند.شاعر 
شاعر:جلال الدین  محمد بلخی (مولانا)

شعر را از وبلاگ :

nishgoon.mihanblog.com